Marine Seeziel Batterie Dishoek

In het Interbellum werd in de Kaapduinen bij het dorp Dishoek een Nederlandse kustbatterij ingericht, die de Duitsers in mei 1940 overnamen. Vanaf de herfst van 1942 werd deze uitgebouwd tot een volwaardige batterij met drie geschutbunkers van het type M170 (voor drie van de vier 15cm. kanonnen) en een vuurleidingpost van het type M120. De munitie werd centraal opgeslagen in een bunker van het type M145. De nabijverdediging werd verzorgd door machinegeweren, vlammenwerpers, mortieren en twee 7,5cm-kanonnen in geschutbunkers van het type 612. De munitie voor deze wapens werd bewaard in een kleine munitiebunker (type 134). Luchtafweergeschut, ondersteund door een schijnwerper (veilig gestald in een bunker van het type L430), beschermde de batterij tegen luchtaanvallen, waarvoor de manschappen konden schuilen in manschappenbunkers van het type 501 (één exemplaar), 502 (twee stuks) en 622 (vijf keer gebouwd). In de batterij bevond zich een hospitaalbunker van het type M159. Van deze batterij resteren nog twee geschutbunkers (type M170), drie manschappenbunkers (tweemaal type 622, eenmaal type 501), de munitiebunker (type M145) en de bijzondere hospitaalbunker (type M159).